یکی بود یکی نبود . تو این دنیا نامرد یه دختر نابینا بود که یک دوست پسر داشت .

دختر قصه‌ی ما دوست پسرش رو خیلی دوست میداشت و همیشه بهش می‌گفت : اگر من دوتا چشم داشتم برای همیشه با تو میموندم .

یک روز یکی پیدا شد و دوتا چشم های خودش رو به دوختر قصه‌ی ما داد .

دختر وقتی توانست دوست پسرش رو ببینه فهمید دوست پسرش هم نابیناست .

دختر قصه‌ی ما که دیگه چشم داشت و می‌توانست همه چیز رو ببینه برگشت و به پسر گفت  از پیش من برو .

پسر وقتی داشت می‌رفت لبخند تلخی زد و گفت :

                                         مواظب چشم های من باش . . . 

                                             میخواهم بدانم بعد مرگم

                                       اولین کسی که برایم اشک میریزد

                                      و اولین کسی که مرا فراموش میکند     

                                                    کیست ...؟

 "تنهایی" دوست دیرینه ام وقت رفتن تو به من نگفتی این جماعت سراپا دوروغند

احساساتم بازیچه ی جماعت بیکار شد

 اینک دلشکسته باز گشته ام

مرا بپذیر  . . . !!!

 ضربه ات کاري بود ...

 دل من سخت شکست ...

و چه زشت به من و سادگي ام خنديدي ...

 بیهوده نگرد ! 

 پیدایم نخواهی کرد

یادت نیست ؟

روحم را به یک جزیره ی نا مسکون تبعید کردی

و آنقدر مرده ام که هیچ چیز  مرگ مرا دیگر ثابت نمیکند

از این پس مرا در در خاطره ها در خیال سردت در تن سفید کاغذ یا شاید در اولین محل آشناییمان خواهی یافت ... !

 یه خواهش فراموشم کن

 یه آرزو فراموشم نکن

یه حقیقت دلم برات تنگ شده

 یه رویا تو رو داشتن

یه دروغ فراموشت میکنم

 یه.یه التماس به قولات عمل کن .